Deze fantastische reflectie stamt uit een ver verleden. Die wil ik jullie niet onthouden zo rond de jaarwisseling 2011-2012.

Ik wens iedereen een gelukkig 2012..!! Dat we alert mogen blijven. 'Die schulen en lehrern' zijn we allemaal !!

Fijne feestdagen

Voor de tweede maal dit jaar vond op 20 september bij Mikrocentrum de Championsday plaats. Enthousiastelingen met een interesse in lean en six sigma maakten deel uit van een interessante middag die vooral in het teken stond van workshops. Met name de actieve workshops werden goed beoordeeld. De deelnemers van de workshop van Ad Reijbroek scoren een 8 voor presentatie en een 9 voor de inhoud. Het lijkt erop dat dit thema een kern raakt; hoe sturen we eigenlijk onze vaklui aan?  Reijbroek benoemt drie invalshoeken van sturen die elkaar kunnen versterken; herken de weg van de minste weerstand, ben alert op momenten van de waarheid en laat je niet promoveren tot boven je competentieniveau !!

‘Nieuwe technologie is een prima general manager geworden’. Een interessante quote uit Harvard Business Review. ‘Competente teams zijn steeds meer zelfsturend’. Generatie Y ziet het niet zitten om te rapporteren aan iemand die simpelweg controleert wat ze doen, als ze dat vooral zelf kunnen doen, hun collega of een machine. Wat ze waarderen is mentoring en coaching door iemand die ze respecteren. Klinkt dit bekend?!

Wat is de meerwaarde van middenkader in organisaties die overvoerd worden door systemen en procedures? Het toekomstig vakmanschap van middenkader zal ‘m zitten in het flexibel in kunnen vullen van verschillende rollen en het ontwikkelen van waardevolle expertise. Het ‘old school’ middenkader dat slechts als doorgeefluik functioneert tussen management en werkvloer zal een uitstervend ras blijken te zijn.

Boston Consulting Group stelt voor middenkader een ‘new deal’ voor; maak organisaties platter, stimuleer managers tot actie, versnel de ontwikkeling van leiderschapsvaardigheden en versterk de invloed van middenkader. Zoek naar de balans tussen discipline en persoonlijke vrijheid is hun adagium.

Wie kent het niet ?! Een goede vakman minder. Een twijfelende leidinggevende erbij!
Het benoemen van een vakman tot leidinggevende leidt lang niet altijd tot effectief stuurgedrag. Een leidinggevende, vaak een man uit de praktijk, doet het liever zelf ! Dat kost minder tijd is een veel gehoord argument. Bovendien zien leidinggevenden eerder het gedrag van de vakman persoonlijk  dan dat ze onderliggende patronen zien.

Dit is het thema dat ik op 20 september verder verken in een workshop in het programma we are the champions van het Mikrocentrum in Eindhoven.   Deze workshop zet leidinggevenden een andere bril op: sturen op patronen in plaats van op mensen ! Het nieuwe vakmanschap van de leidinggevende.

Waarde toevoegen voor de klant……., in een keer goed…….., verspillingen uit het proces……., de boodschappen van lean klinken bij veel organisaties  als …….. in de oren van middenkader, management en de vakmensen op de vloer. ‘Hoe komt het toch’, verzuchten vele leidinggevenden , ‘dat het keer op keer toch weer fout gaat ?!

Hoe verleid je mensen om the best possible job te doen was ook de vraag die econoom Willem Buiter stelde over de rol van centrale bankiers in deze tijd. Het probleem is zegt Buiter dat ze wel formeel ter verantwoording kunnen worden geroepen maar dat de individuele bankiers niet echt voelbaar op hun beslissingen zijn aan te spreken. Daarbij spelen de fenomenen ‘Groupthink’ en ‘Freeriding’ ook nog een rol; het ontbreken van kritiek onderling uit angst voor conflicten en het wegduiken van individuele groepsleden die het vuile werk laten opknappen door collega’s.

Aanspreken vraagt om persoonlijk leiderschap. Dat is vooral zien wat er gebeurt en het vermogen om daarin te handelen. Daarin zit het voorbeeldgedrag van mensen die als van natuurlijke leiders worden gezien; niet alleen in woorden maar vooral in daden. mensen doen niet wat je zegt maar wat je doet!  Do the best possible job begint bij iedereen zelf of je nu centrale bankier bent, middenkader of vakman/vrouw.

Geniet van de muziek en de mooie beelden vanuit Londen op de Thames. Het seizoen breekt weer aan. The Boatrace 2011 is alweer gevaren !! Training aan Boord heeft alweer 8 groepen leidinggevenden lastig gevallen met situationeel leiderschap aan boord van de trainingssloepen Kurt Hahn en Reg Revans. Zijn uw leidinggevenden klaar om uit te varen ?!!

Bij regelgeving denk ik direct aan ‘ de roze krokodil’. Of was het ‘ het roze olifantje’ ?? In iedergeval triggert het woord ‘regelgeving’ iets bij me dat ik associeer met met verbod, beperkingen, iets dat niet mag en dat praktisch niet werkt !!

Je kunt er ook anders naar (leren) kijken. Naar aanleiding van Moerdijk, de ramp bij Chemie-Pack, stond er een interessant stuk in het NRC: ‘In regelgeving zit honderd jaar ervaring’. Daarin zegt Ben Ale, hoogleraar veiligheid en rampenbestrijding aan de TU Delft over het verminderen van de toezichtslast voor bedrijven onder andere:’ Regels zijn er niet voor niets:in die regels is honderd jaar expertise verweven. Schaf je ze af, dan schaf je ook de in de regels gestolde kennis af’. Mijn interesse was gewekt!!  Regelgeving bundelt ervaring?!  Dan ga je er toch anders naar kijken. Regels serieus nemen als een bron van ervaringskennis.

Ale gaat verder over deregulering :’ Zelfregulering werkt niet als ze in handen wordt gegeven van mensen die er (van in dit geval chemische stoffen) geen verstand van hebben’. Ik zie een interessant archeologisch experiment voor me waarin regelgeving actief wordt geanalyseerd op de ervaring die daarin zit opgeslagen. Doe je dat zorgvuldig volgens de ‘regels van de kunst van Action Learning’ dan zou het zomaar kunnen zijn dat je daar veel van leert voor je gedrag in het ‘hier en nu’. Als iemand zich uitgedaagd voelt laat die per omgaande contact met mij opnemen.

‘The bottom line’ stamt uit de scheepvaart. Een echte ‘bottom line’ zichtbaar op de zijkant van een schip; tot die lijn mag een schip inzinken. Verder dan die lijn dan wordt het instabiel !! Voor meer informatie zie ook: ‘It is all about the bottom line’ van 27 juli 2010.

Kent u de bottom line van uw organisatie, business unit, divisie, project, afdeling !? Hoe zou u die definieren? Wat vind  u van: inzicht in de relaties tussen gedrag van medewerkers en/of  klanten  en de performance van uw organisatie ?!  Als u dat zou weten, hoe zou dan leiderschap eruit zien?!

Abstracte vragen!?  Niet echt ! Voorspellen van de reacties van mensen in relatie tot performance-indicatoren zoals nettowinst, omzet, ziekteverzuim, verloop, etc. is realiteit. Semantix (www.semantix.nl) geeft inzicht in de ontwikkeling van mensen in uw organisatie of die van uw klanten en wat die ontwikkeling mogelijk maakt. Deze inzichten worden gerelateerd aan historische prestatie-indicatoren. Dat stelt u in staat succes en faalfactoren veel beter te voorspellen. Is uw interesse gewekt ?! Neem contact met mij of een van mijn Semantix collega’s op om uw vraag verder te verkennen. In iedergeval even kijken op de website !! U zult begrijpen, sinds kort ben ik als zelfstandig partner verbonden aan Semantix en werken we momenteel aan enkele interessante projecten op dit gebied.

Van hieruit aan allen: prettige feestdagen en een voospoedig 2011. We zien elkaar !!

Back from Canada !!! We hebben een bezoek aan onze dochter, die in het kader van haar afstuderen werkt in een ‘internship Fishery- economics’ aan de University of British Columbia, gecombineerd met een trip rond Vancouver en Vancouver Island. Natuurlijk ga je voor de bekende bezienswaardigheden. Wij ook!! Whale watching in Victoria, the Wild Pacific Trail en Vancouver down town. Top !! Overweldigende natuur, vriendelijke mensen, moderne stad. Wat opvalt is dat veel van de bezienswaardigheden in relatie worden gebracht met de oorspronkelijke bewoners; communities of first nations; zeg maar de mensen die er woonden voordat captain Cook vanuit Engeland voet aan wal zette.  Dat is wat je als toerist ziet !! Wat je doorgaans niet ziet is hoe het die mensen nu vergaat! Daarvoor moet je, zoals wij deden, op de verkeerde boot stappen en onbedoeld terecht komen in een van de vele reservaten waar de First Nations wonen.

Na ruim een half uur varen kwamen we aan op een eiland waarvan een passagier aan boord zei toen hij ons zag; ‘this is the end of civilisation’ en ‘ your cellphone does not work here’. Een beetje ontheemd liepen we over het eiland. Wat we zagen waren scheepswrakken van kleine vissersboten, vervallen houten huizen met een ongelooflijke hoop ge- en verbruiksafval. Ik dacht nog: ‘een groeimarkt voor van Gansewinkel!’  Een ‘pick-up-van’  stopte en iemand die later  ‘the chief’ van deze First Nations community’ bleek te zijn sprak ons aan en nodigde ons uit op zijn kantoor. Vriendelijk legde hij uit ‘about the garbageproblem he had, how subsidiaries supported their development and the corruption of the former First nations leaders’. Met een ‘Thanx for your interest in our community, now I have to go for a lunch’ nam hij beleefd afscheid. We vonden snel een taxiboot terug naar de wal van Vancouver Island. Een interesante ervaring! Ineens krijg je als toerist een inkijkje in een actuele sociale problematiek; hoe goedbedoelde hulpprogramma’s ongewenste uitwerkingen kunnen hebben !! In het verleden is op een verschrikkelijke manier gepoogd de oorspronkelijke cultuur en leefwijzen van deze mensen de das om te doen. Nu wordt deze  cultuur publiekelijk als ‘oorspronkelijk’ betiteld en het aangedane onrecht blijkbaar afgekocht met voorrechten en subsidies. Doordat dit ogenschijnlijk niet bespreekbaar is, is er een afhankelijkheid ontstaan die ontwikkeling eerder belemmert dan bevordert.

“Bridge number 11 is ours’. Dit seinde John Thompsons op 17 september 1944 vanaf de brug in Grave. Met 15 man van de e-company, 2th. batalion, 2th. airborne division stelde hij deze belangrijke doorgang naar Nijmegen en Arnhem veilig voor het 30 legerkorps. Market Garden beoogde met een gecombineerde actie van luchtlandingstroepen en landstrijdkrachten een snelle doorbraak van zuid naar noord om zo de siegfriedlinie te ontwijken en door te kunnen breken naar het Ruhrgebied. Dat is anders uitgepakt!

Zaterdagmiddag was ik bij Hotel Hartenstein in Oosterbeek. In september 1944 het  centrum van de perimeter vanwaaruit de restanten van de 1th. British Airborne zich uiteindelijk over de Rijn terugtrokken. ‘Keep them Rolling’ deed zaterdag de race ‘to the Arnhem bridge’ dunnetjes over,    ‘the pipes and drums’ gaven acte de presence en de veteranen waren zoals elk jaar weer net iets te laat. Terwijl ik daar stond te kijken naar de voorbijrazende ‘ Welbike parascooters’,  bekroop me de vraag: wat herdenken we eigenlijk?’ en ook ‘ hoe doen we dat?’ Een veteraan in een rolstoel gaf me het antwoord:’ it’s all about the personal stories’ zei hij. ‘Ja’ dacht ik, ‘draag die maar eens over?’ Misschien zit daar wel een interessante optie; als de veteranen de verhalen niet meer kunnen vertellen, wie nemen hun rol als verhalenverteller over? Het airbornemuseum als centrum voor ‘storytelling’. Met het gebouw, het museum, het park, de omgeving, en last but not least the airborne experience is dat wellicht ‘ the bridge to the future’.